6/17/2015

Podpisywanie płyty "Otwórz się na świat" - Poznań.

Podpisywanie odbyło się jakoś miesiąc temu i nie wiem dlaczego publikuje to dopiero teraz, hahah.

Podpisywanie odbyło się 21/05/2015 w Empiku, przy Placu Wolności w Poznaniu.
Płyta "Otwórz się na świat" jest autorstwa Jeremiego Sikorskiego, szesnastolatka z Warszawy. Muzyka towarzyszy mu od małego brzdąca, ponieważ jego rodzice są muzykami. Jeremi jako kilkuletni chłopczyk stawał przed telewizorem, - z którego dobiegała muzyka - z długopisem w ręce. Naśladował piosenkarzy/piosenkarki, śpiewał oraz tańczył.
Pamiętam,że jak jechałam tramwajem na Pl. Wolności, to strasznie denerwowałam się tym czy będę mogła podejść do braci Sikorskich*, przytulić się, nie mając płyty. Jednak kiedy wysiadłam na odpowiednim przystanku to stwierdziłam, że nie ma co się stresować! Będzie co będzie. Weszłam do empiku i kompletnie nie wiedziałam, gdzie odbędzie się spotkanie. W tym empiku byłam pierwszy raz, mimo, że mieszkam w Poznaniu. Przed sobą zauważyłam dwie dziewczyny. Wyglądały na mniej więcej mój wiek, więc zaczepiłam je. Spytałam czy też idą na podpisywanie, odparły, że tak. Jedna z nich (nie pamiętam niestety ich imion) wskazała mi schody za mną i oznajmiła, że tam jest podpisywanie i reszta osób. Poczułam się, jakby mi w myślach czytała, haha. Ze względu na to, że byłam sama zapytałam nowe znajome, czy mogę się do nich przyczepić, one z uśmiechem na twarzy mnie przyjęły :). Po kilku minutach zeszłyśmy na dół, gdzie poznałam resztę ich ekipy. Trzy kolejne dziewczyny, których pamiętam Weronikę. Zapamiętałam ją, pewnie dlatego, że ma ona kolczyk w nosie i rozmawiałam z nią trochę o Jeremim (coś tam opowiadałam o nim, bo na z koleżanką przyszła, nie wiedząc kim on jest), a ona mi o swoich zainteresowaniach, czyli pressingiem.
Kiedy pozostało jakieś piętnaście minut do spotkanie, to przyszły kolejne dwie dziewczyny - Julia i Wiktoria. Dosiadły się do nas i ja od razu zaczęłam coś tam z nimi rozmawiać. Złapałyśmy super kontakt między sobą.
Kiedy już wybiła osiemnasta, to chłopaki wyszli zza ścianki czy coś tam haha. Nie bardzo widziałam skąd. Najpierw był wywiad z Jeremim, którego słuchałam tak w połowie, bo nie patrząc na te wszystkie pytania Jeremi odpowiadał na snapie albo asku, więc nie miałam czego słuchać, jak znałam odpowiedź, prawda?
Z tego co pamiętam to jak padło pytanie:
  • Od kiedy interesujesz się muzyką?
Jeremi odpowiedział "Od zawsze. Jak byłem młody to stawałem przed telewizorem, z długopisem w ręce, śpiewałem i tańczyłem. Muzyka jest ze mną dosłownie od zawsze, gdyż nasi rodzice są muzykami.", a ja słysząc "Jak byłem młody" zaczęłam się śmiać do Julii, że jak wtedy był młody, to teraz jest stary. Powiedziałam to dosyć głośno, albo w tym pomieszczeniu zrobiło się ciszej, niż zwykle, bo Jeremi usłyszał to co mówiłam. Przyznał mi rację, poprawił młody na malutki i razem z nami śmiał się z tego.
Po wywiadzie Jeremi śpiewał jakoś 3 albo 4 piosenki i zaczęło się to, po co raczej każdy przyszedł. W miarę dużo ludzi przyszło, myślałam, że mniej osób będzie. Okej, okej, nie można porównać tego do podpisywania Kwiatkowskiego, bo u niego na podpisywaniach cała galeria jest zapchana. Jednakże patrząc obiektywnie, to było dużo osób. Dzięki temu, że podczepiłam się do dziewczyn, miałam dobre miejsce w kolejce do Jeremiego. Czekałam jakieś... 10 minut? Coś koło tego. To osoby, które były przede mną, to ich nie było. Haha, masło maślane. Po prostu nadeszła moja kolej podejścia do nich. Podejścia, taak... Przecież ja podbiegłam i rzuciłam się Jeremiemu na szyje, ale można to uznać jako podejście, prawda? No ja wiem, że można. Kiedy już tak uwieszałam się na jego szyi, to po prostu się przytuliłam, znaczy... Bardziej to wyglądało tak, że ja (159cm wzrostu) miałam ręce objęte na jego szyi, a on starał się przytulić (ok. 190cm wzrostu). Czułam się jak kwiat przy drzewie haha. Najlepsze jest to, że Jeremi jest tylko starszy o rok. Ale wracając. Coś to przytulanie nie wyszło i w pewnym momencie nie czułam nic pod stopami. Dosłownie! Jeremi mnie podniósł na jakieś 5 sekund i mogłam się tak 'normalnie' przytulić, czyli moja głowa nie była przy jego klatce piersiowej, tylko normalnie przy szyi. Niesamowite uczucie, kiedy wisisz nad ziemią, w objęciach idola ♥ .
Jeremi i Artur podpisali mi się na kartce (niestety nie mam płyty, ale kiedyś będę mieć!). Zdjęcia też nie mam, bo mój aparat to toster, który robi spalone tosty, ale jakoś nie ubolewam nad tym. Kiedyś jeszcze cykniemy razem fotkę. odeszłam od chłopaków i w takim... Korytarzu? Nie wiem czy to tak można nazwać, haha. Ale czekałam tam za Julią i Wiktorią, bo szczerze mówiąc byłam w tym Empiku pierwszy raz i nie wiedziałam jak wyjść, hahah. Kiedy dziewczyny do mnie dołączyły, to spytałam, w którą stronę jadą do domu. Okazało się, że w całkiem przeciwną, niż ja, ale to nie przeszkodziło nam w wspólnym wracaniu. Wszystkie szłyśmy na Fredry, a po drodze śmiałyśmy się, poznawałyśmy, wymieniałyśmy śmieszne momenty z podpisywania i wiele innych. W gruncie rzeczy śmiałyśmy się strasznie głośno. Ludzie się na nas dziwnie patrzyli. No, bo jak? Idą 3 dziewczyny, wszystkie śmieją się, wygłupiają, skaczą i krzyczą, że chcą wrócić z powrotem, że chcą znów się przytulić i śpiewać razem z Jeremim piosenki. No jakieś chore są... Hahah. Ale gdzie tam, to tylko Jereminators po spotkaniu Jeremiego. Jak już doszłyśmy na przystanek, to sprawdziłam kiedy dziewczyny mają tramwaj. 10 minut to dużo przecież. Dalej śmiałyśmy się, a ludzie dziwnie się patrzyli, ale kto by na to zwracał uwagę, że się patrzą. Wiktoria i ja wymieniłyśmy się numerami telefonu, pozapisywałyśmy sobie nawzajem imię i nazwisko, by znaleźć się na facebooku. Podjechał tramwaj i się pożegnałyśmy.
Cholernie zajebiście jest na takich czy innych eventach, bo i spotykasz danego artyste, i poznajesz nowych, (często) zajebistych osób.


* braci Sikorskich - Jeremi i Artur czasami siebie tak nazywają.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz