2/02/2019

Co się ze mną dzieje?

Będąc w podstawówce lubiłam szkołę.
Teraz w liceum lubię się uczyć.
Czym to się różni? Różni tym, że szybko chłonę wiedzę w domu, sama albo z nauczycielem, ewentualnie jak w klasie jest mało osób i każdy chce się uczyć. Kiedy trafiam na szkołę, która mnie męczy, stresuje, boje się tam iść to nie pamiętam nic.
Pierwszy dzień szkoły pamiętam do dziś i pewnie będę pamiętać aż do nie będę mieć zaniku pamięci haha. 6 lat miałam, nie chciałam wejść do klasy, bo wiedziałam, że będę tam sama potem, że mama sobie pójdzie. Nadal nie wiem skąd to wiedziałam, jeśli ze mną o tym nie rozmawiał... Złapała nas pani pedagog, rozmawiała ze mną, z mamą. Tłumaczyła mi moje uczucia i takie tam inne, a na koniec spytała czy chce misia z szafy (miała ich mnóstwo po prostu). Mimo, że bardzo chciałam jakiegoś, to pomyślałam, że jak przyjdę do klasy z misiem to mnie wyśmieją. Tak! Jako 6-letnie dziecko stwierdziłam, że mnie wyśmieją jak będę z misiem. Nie wiem czemu, nie miałam przecież doświadczenia z innymi dziećmi, bo nie chodziłam do przedszkola, więc nie mogłam się zrazić wcześniej. Później kolejne klasy nie były dla mnie problematyczne. Byłam tym cichym, siedzącym na przerwie i nieintegrującym się z innymi dzieckiem. Czułam się samotna ale było ok.
W gimnazjum było ciężej. Pierwsza klasa to wiadomo, poznawaliśmy się (a bardziej ja i parę osób ich, bo ta klasa była zgrana już długo) itp. Zaczęły się różne docinki, plotki i takie standardy. U mnie to się zbyt długo ciągnęło. Nadal byłam tym nieśmiałym dzieckiem, które dla dodatku było wyśmiewane i gnębione psychicznie. Doszło do tego, że nabawiłam się fobii szkolnej, przestałam chodzić do szkoły w połowie 1 klasy, a w drugiej to przez cały rok może łącznie byłam miesiąc w szkole. Byłam z tym u wychowawczyni od początku, potem pedagog, psycholog i nic mi to nie dało, wręcz pogorszyło. Powstały dodatkowe problemy, kurator zmienił mi szkołę i powtarzałam klasę w rejonówce. Tam już byłam innym dzieckiem, nie nieśmiałym ale też nie śmiałym, gdzieś pomiędzy gdzie umiałam się już bronić, odpowiedzieć. Trafiłam na dobrych nauczycieli i dobrego psychologa szkolnego, i dobrą klasę. Szkoła idealna nie była, ale było dobrze. Miałam problem z chodzeniem do szkoły, aż do czasu jak nie poznałam chłopaka (z którym jestem nadal) i poczułam motywację, że mam dla kogo zostać w mieście i nie wyjeżdżać do MOW.
Trzecią klasę gimnazjalną miałam nauczanie indywidualne w domu. Wspominam super. Pomijając, że z dwóch albo trzech przedmiotów nie nauczyłam się nic, ale to nie ze względu na stres czy coś, tylko z nauczycielem sobie rozmawiałam zamiast mnie uczyć, a potem dostawałam 4 za zadania domowe, albo sprawdzian do zrobienia w wolnym czasie i inne takie. Niektórzy by się ucieszyli, ja po części też się cieszyłam, ale z drugiej strony było mi źle, bo nie zasługiwałam na daną ocenę. Tak to dużo pamiętam z tych lekcji, nauczyłam się rzeczy, których nie musiałam wiedzieć lub też były przydatne ale niezwiązane z programem szkolnym.
Później poszłam do liceum zaocznego, liceum bardzo super. W porównaniu ze zwykłą dzienną szkołą różni się bardzo jeśli chodzi o sposób nauczania, zaliczanie semestru itp. Jednakże na drugą klasę licealną przeprowadziłam się do nowego miasta, wiec równe było to z tym ze zmieniam szkole. I ta szkoła znów wzbudziła we mnie fobię, lęk.
Dlaczego? Nie wiem.
Możliwe, że wszystko za szybko się działo. Przeprowadzka, papiery, praca, problemy z rodzicami, choroby, nowe otoczenie, strata wielu osób i tak można wymieniać. Wszystko się zebrało na tyle, że organizm zaczął wydawać sygnały "hej! ja mam dosyć!".
U mnie lęk przed szkołą objawiał się tym, że gdy o niej myślałam to zaczynało mnie kłuć serce (potocznie, po prostu nerwobóle). Jak do niej szłam to się cała trzęsłam i tylko myślałam o tym by nie skręcać w uliczkę do budynku tylko iść prosto, jak najdalej. Na lekcjach spałam praktycznie, w kółko ziewałam, a po wyjściu ze szkoły nic nie pamiętałam. Mimo, że nauczyciele są ok (chyba), to sama w sobie klasa jest taka sobie. Ludzie strasznie się obgadują. Ja nie wytrzymałam całości. Nerwobóle, paraliże senne połączone ze świadomym snem, trzęsłam się, niedobór magnezu i potasu (co skutkowało skurczami stóp i "lataniem" powieki) + sam w sobie stres na co dzień. To za dużo. Po ponad miesiącu stwierdziłam, że muszę zrezygnować. Zacznę od nowa chodzić od września. Powtarzanie klasy nie jest złe. Nie martwię się tym. Teraz wszystko na spokojnie.
Pamiętajcie słuchać swojego organizmu. On daje dużo sygnałów o naszym samopoczuciu i zdrowiu. Słuchajmy go i mu pomagajmy.




11/02/2018

Samotność

Samotność.
Wikipedia mówi, że to emocjonalny stan odczuwania izolacji społecznej i poczucia odcięcia się od innych. Pojawia się i znika, zależna od sytuacji życiowej. Samotność chroniczna jest bez względu na okoliczności.
Jestem samotna.
Tylko nie wiem czy to pierwsza wersja czy druga.
Chyba pierwsza. Załóżmy, że pierwsza, ok?
Znajomych miałam mało, przyjaciół jeszcze mniej. Od zawsze tak było, ale nie czułam się samotnie. Było mi dobrze. Gdy miałam kryzys w życiu to krąg się znów zwężał, jednakże nadal nie czułam się sama. Miałam z kim popisać, miałam z kim się spotkać, pośmiać, powyżalać. Miałam także osoby, których to ja słuchałam i wpierałam. Tęsknie za tym.
Tęsknie za tymi ludźmi. Za niektórymi szczególnie, bo byli mi bardzo bliscy.
Nie ma ich już. Nie wiem czemu. Jedyne co się zmieniło, to fakt, że się wyprowadziłam sto kilometrów od nich. No, ale przecież moglibyśmy chociaż pisać. Raz na parę miesięcy się spotkać, jak kiedyś. Przecież wcześniej też się jakoś często nie spotykaliśmy.
Wykruszyło się.
Chyba nie chcą po prostu rozmawiać. Może nigdy nie chcieli? Pewnie się nie dowiem. Szkoda tylko, że tak nagle zniknęli. Nawet "cześć" nie powiedzieli.
Czuje cholerny brak ludzi. Ile można siedzieć w czterech ścianach. Sam na sam z myślami. Ile można.
Nie można. Ja nie daje rady. Męczy mnie to codziennie.
Ja coś zrobiłam nie tak? Czy po prostu inne życia? Nie dowiem się, choćbym chciała.
Mogłabym też walczyć, ale ile można? Raz, drugi,trzeci. Nie będę prosiakiem, co w kółko się prosi o naprawę relacji. To bez sensu. Relacje tworzy się w dwójkę, trójkę, a nawet w piątkę. Jednak jak się samemu próbuje, to na marne.
Przekonałam się wiele razy o tym. Nie polecam, nic miłego.
Samotność dobija człowieka.
Nawet introwertyk potrzebuje drugiego człowieka do rozmowy. Nie potrzebuje może grupy znajomych na wyjście do parku, ale potrzebuje jednej czy dwóch osób, z którymi może tworzyć jakieś relacje.
Ja, poza partnerem nie mam ani jednej takiej osoby. Ok, jest siostra, ale też mamy się dosyć już czasem. Nie kłócimy się, ale jednak nadal to nie jest ta relacja. Brakuje tej "obcej" relacji, która przestanie nam być obca.
Po prostu.
Po prostu brakuje rozmowy, żartów, wspólnego płaczu, tworzenia wspomnień, wyjść. Tych wspólnych wrażeń. Tych...
Tej relacji.
Jakiejkolwiek relacji. Nawet pisemnej, przez sms'y czy internet. Zwykłe "hej co tam?" dużo robi. Mówi o tym, że pamięta się o tej osobie. Ale nie tylko, mówi też o tym, że też potrzebujesz kontaktu z drugim człowiekiem.
Pomyśl.
Co poczujesz jak ten ktoś nie odpisze Ci na twoje pytanie, a bardzo Ci zależało na rozmowie?
Okropnie. Jak... Nawet nie umiem porównać do niczego. Czujesz się po prostu źle.
A co się dzieje, gdy tak plus/minus pięć osób tak nie odpisuje? Te Twoje pięć osób, z którymi się kiedyś mocno trzymałeś.
Znów źle. Jak wyrzutek, którego nie potrzeba już w życiu. Jak choroba, z której się wyleczyli i o niej zapomnieli.
To przykre, że tak się traktuje ludzi.
Bardzo.
Tak się właśnie czuje.
Okropnie, bez chęci do życia, pogrążona w smutku i swoich dręczących myślach, którymi nie mogę się podzielić. Widzę, że przez tą sytuację boje się ludzi. Wstydzę się tego co robię i myślę tysiąc razy czy podejść i zagadać, a może jednak nie?
Czasem sobie daruje, czasem nie. Jednak nadal nie zdarzyło mi się, by podejść i zdobyć nową znajomość. Owszem, podeszłam. Jednak znów zostałam zlekceważona. Za nic w sumie.
Mam nadzieję, że ten stan kiedyś minie. Musi minąć.
Staram się by się to zmieniło, ale jest ciężko i przestaje w to wierzyć, jak ludzie w miłość.
Nadzieja umiera ostatnia.
Tak mówią, nie?
Oby.
Nie chce umrzeć pierwsza.

,,Przyjaciel - ktoś, przed kim można głośno myśleć" ~ Ralph Emerson
,,Nawet cień przyjaciel  wystarczy by uczynić człowieka szczęśliwym" ~ Meander
 ,,Tylko samotni piszą pamiętniki"