11/02/2018

Samotność

Samotność.
Wikipedia mówi, że to emocjonalny stan odczuwania izolacji społecznej i poczucia odcięcia się od innych. Pojawia się i znika, zależna od sytuacji życiowej. Samotność chroniczna jest bez względu na okoliczności.
Jestem samotna.
Tylko nie wiem czy to pierwsza wersja czy druga.
Chyba pierwsza. Załóżmy, że pierwsza, ok?
Znajomych miałam mało, przyjaciół jeszcze mniej. Od zawsze tak było, ale nie czułam się samotnie. Było mi dobrze. Gdy miałam kryzys w życiu to krąg się znów zwężał, jednakże nadal nie czułam się sama. Miałam z kim popisać, miałam z kim się spotkać, pośmiać, powyżalać. Miałam także osoby, których to ja słuchałam i wpierałam. Tęsknie za tym.
Tęsknie za tymi ludźmi. Za niektórymi szczególnie, bo byli mi bardzo bliscy.
Nie ma ich już. Nie wiem czemu. Jedyne co się zmieniło, to fakt, że się wyprowadziłam sto kilometrów od nich. No, ale przecież moglibyśmy chociaż pisać. Raz na parę miesięcy się spotkać, jak kiedyś. Przecież wcześniej też się jakoś często nie spotykaliśmy.
Wykruszyło się.
Chyba nie chcą po prostu rozmawiać. Może nigdy nie chcieli? Pewnie się nie dowiem. Szkoda tylko, że tak nagle zniknęli. Nawet "cześć" nie powiedzieli.
Czuje cholerny brak ludzi. Ile można siedzieć w czterech ścianach. Sam na sam z myślami. Ile można.
Nie można. Ja nie daje rady. Męczy mnie to codziennie.
Ja coś zrobiłam nie tak? Czy po prostu inne życia? Nie dowiem się, choćbym chciała.
Mogłabym też walczyć, ale ile można? Raz, drugi,trzeci. Nie będę prosiakiem, co w kółko się prosi o naprawę relacji. To bez sensu. Relacje tworzy się w dwójkę, trójkę, a nawet w piątkę. Jednak jak się samemu próbuje, to na marne.
Przekonałam się wiele razy o tym. Nie polecam, nic miłego.
Samotność dobija człowieka.
Nawet introwertyk potrzebuje drugiego człowieka do rozmowy. Nie potrzebuje może grupy znajomych na wyjście do parku, ale potrzebuje jednej czy dwóch osób, z którymi może tworzyć jakieś relacje.
Ja, poza partnerem nie mam ani jednej takiej osoby. Ok, jest siostra, ale też mamy się dosyć już czasem. Nie kłócimy się, ale jednak nadal to nie jest ta relacja. Brakuje tej "obcej" relacji, która przestanie nam być obca.
Po prostu.
Po prostu brakuje rozmowy, żartów, wspólnego płaczu, tworzenia wspomnień, wyjść. Tych wspólnych wrażeń. Tych...
Tej relacji.
Jakiejkolwiek relacji. Nawet pisemnej, przez sms'y czy internet. Zwykłe "hej co tam?" dużo robi. Mówi o tym, że pamięta się o tej osobie. Ale nie tylko, mówi też o tym, że też potrzebujesz kontaktu z drugim człowiekiem.
Pomyśl.
Co poczujesz jak ten ktoś nie odpisze Ci na twoje pytanie, a bardzo Ci zależało na rozmowie?
Okropnie. Jak... Nawet nie umiem porównać do niczego. Czujesz się po prostu źle.
A co się dzieje, gdy tak plus/minus pięć osób tak nie odpisuje? Te Twoje pięć osób, z którymi się kiedyś mocno trzymałeś.
Znów źle. Jak wyrzutek, którego nie potrzeba już w życiu. Jak choroba, z której się wyleczyli i o niej zapomnieli.
To przykre, że tak się traktuje ludzi.
Bardzo.
Tak się właśnie czuje.
Okropnie, bez chęci do życia, pogrążona w smutku i swoich dręczących myślach, którymi nie mogę się podzielić. Widzę, że przez tą sytuację boje się ludzi. Wstydzę się tego co robię i myślę tysiąc razy czy podejść i zagadać, a może jednak nie?
Czasem sobie daruje, czasem nie. Jednak nadal nie zdarzyło mi się, by podejść i zdobyć nową znajomość. Owszem, podeszłam. Jednak znów zostałam zlekceważona. Za nic w sumie.
Mam nadzieję, że ten stan kiedyś minie. Musi minąć.
Staram się by się to zmieniło, ale jest ciężko i przestaje w to wierzyć, jak ludzie w miłość.
Nadzieja umiera ostatnia.
Tak mówią, nie?
Oby.
Nie chce umrzeć pierwsza.

,,Przyjaciel - ktoś, przed kim można głośno myśleć" ~ Ralph Emerson
,,Nawet cień przyjaciel  wystarczy by uczynić człowieka szczęśliwym" ~ Meander
 ,,Tylko samotni piszą pamiętniki"

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz